36. (7)

✩Nia✩

Umówiłam się z Calumem w pizzerii. Siadam przy jednym z dwuosobowych stolików i czekam na niego. Minuty ciągną się jak godziny, a Hooda nie ma i nie ma. Gdy już chcę się zbierać, Australijczyk wchodzi. Zauważa mnie i szybkim krokiem podchodzi. Zajmuje miejsce naprzeciwko mnie.

- No cześć mała. - wita się. - Ile to my się nie widzieliśmy... - opiera się na ręce. - Od koncertu Andy'ego miesiąc temu, gdy spotkałaś się z byłym i nagle kontakt się urwał. - sam sobie odpowiada. - Przez tyle czasu nie wiedziałem co z nami, bo chyba jeszcze nie zerwaliśmy...

- Właśnie o to chodzi. Nie możemy się teraz rozstać. - oznajmiam i chwytam jego dłoń, którą szybko cofa.

- Żartujesz? Lovelis, to tylko krótki romans on tour. - przewraca oczami. - To nie mogło dłużej trwać.

- Ale Calum... - zaczynam.

- Może zamówimy pizzę? - zmienia temat.

- Ewentualnie. Teraz jest coś istotniejszego. - próbuję przekazać mu to, co planowałam od początku.

- Jedną dużą pepperoni! - woła do obsługi. - Chcesz coś do picia? - pyta mnie szeptem.

- Nie. Chcę tylko chwilę uwagi. - odpieram.

- I jedną dietetyczną colę! - dodaje, a dopiero potem zerka na mnie. - Coś mówiłaś?

Wzdycham, przewracając oczami.

- Tak. Muszę powiedzieć Ci coś ważnego. Calum... - zaczynam, ale wtedy rozbrzmiewa dzwonek jego telefonu.

- Sorry. Muszę odebrać. To manager. - wstaje i wychodzi.

Jestem zirytowana. Zachowuje się jak dzieciak. Głupi, nieodpowiedzialny dzieciak.

- Już jestem. - wraca i siada. - Mów szybko o co chodzi.

- Calum, ja... Ja... Będziemy mieli dziecko. - wypalam.

- Co!? - podrywa się z miejsca. - Co!?

- Dziecko, Cal. Dziecko. - mówię spokojnie, choć moje serce wali jak oszalałe.

- Myślisz, że teraz stworzymy szczęśliwą rodzinę? - spogląda na mnie, a jego oczy są puste. Zero ludzkich uczuć.

- A Ty nie? - czuję napływające łzy do oczu, a głos zaczyna mi się łamać.

- Nie, Nia. Nie. - odpowiada.

- Czyli co? Mam sama je wychować? - pytam. Robi mi się słabo.

- Zawsze możesz usunąć. Mogę dać Ci pieniądze... - proponuje.

- Nie, dzięki. Zapomnij o mnie. - wychodzę, ścierając łzy spod oczu.

Wsiadam do swojego auta i odjeżdżam.

Brennan się obraził, Calum nie czuje się odpowiedzialny. Nie wiem czy sama poradzę sobie z dzieckiem, ale nie usunę go. Tylko ono mi zostało. Nie chcę go stracić. Kocham je nad życie.

✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩✩